loek mulder | willem van reijendam | man en woord

Man & Woord levert messcherpe journalistieke producties aan vooraanstaande landelijke en regionale (dag)bladen, radio en televisie. Voor tal van bedrijven en organisaties produceert Man & Woord glasheldere en doeltreffende teksten. Lees meer over wat we voor u kunnen betekenen of bekijk onze contactgegevens.

'Maatschappelijke stage is vaak eye-opener'

Gepubliceerd in het magazine SBM van de Besturenraad (mei 2010)

Al vatten scholieren een maatschappelijke stage nogal eens op als een verplicht nummer, desondanks groeit gaandeweg de stage veelal een gevoel van betrokkenheid, zegt Elianne Schultz van de Protestantse Kerk Amsterdam.

Tekst: Loek Mulder

Elianne Schultz is vanuit de Amsterdamse kerkgenootschap verantwoordelijk voor de maatschappelijke stages bij de kerkelijke en diaconale projecten voor onder meer ouderen, migranten en daklozen. Daar zijn de extra handjes van de scholieren meer dan welkom, maar dat is zeker niet de belangrijkste reden voor het inschakelen van de maatschappelijke stagiairs. "De kerk vindt het vooral een goed idee om jongeren aan te moedigen maatschappelijk betrokken te raken", legt Schultz uit. Bovendien hoopt de kerkgemeenschap dat de stages het beeld van de kerk onder jongeren kan verbeteren.
Wat Schultz uit de eerste ervaringen met de stagelopers concludeert, is echter dat de stages vooral op de jongeren zelf een positief effect hebben. "Wanneer ze merken dat hun bijdrage daadwerkelijk iets verandert, dan levert dat een sterk gevoel van trots en eigenwaarde op", zegt ze. En opvallend genoeg, stelt Schultz, is dat effect het sterkst bij leerlingen die op school minder goed presteren. "Die krijgen in dit soort projecten ineens een heel andere waardering. Ik merk dat scholen zich dat ook realiseren en daarom de stages voor deze leerlingen ook op deze manier benaderen."

Motivatie

Twintig Amsterdamse middelbare scholen leveren de stagiairs voor de kerkelijke projecten. Daarbij schikt de stageorganisatie van de kerk zich naar de regie van de scholen. Die bepalen het aantal uur dat de scholieren worden ingezet, of dat onder schooltijd gebeurt of in de vrije tijd van de leerlingen en hoe de stage ingevuld dient te worden. De meeste scholieren komen bij de Protestante Kerk terecht via een speciale bemiddelingswebsite die hiervoor in het leven is geroepen.
"De scholen staan positief tegenover de stages bij de projecten die we ervoor open stellen", verklaart Elianne Schultz. "Ze zien het veelal als een beter alternatief dan een stage bij een bibliotheek of een voetbalclub. Het maatschappelijk gehalte van een stage daar is toch iets minder."
Over de motivatie bij de scholieren zelf is Schultz allerminst negatief. "Uiteraard gebeurt het dat er een jongere tussen zit die nergens anders terecht kon, die begint dan niet geheel vanuit de eigen motivatie. Maar ook bij die groep ontstaat gaandeweg betrokkenheid." Veel scholieren die bewust kiezen voor vrijwilligerswerk bij de kerk doen dat volgens Schultz omdat ze de uitdaging zoeken in iets afwijkends of nieuws.
Af en toe zit er een scholier tussen waarvan het gedrag zich op school vooral kenmerkt door recalcitrantie. "Daar hebben we in de projecten dus helemaal geen last van", licht Schultz toe. "Wij nemen die jongeren serieus, hebben aandacht voor ze en ze doen hier iets dat ze leuk vinden. Daarbij komt dat ze opeens tussen bijvoorbeeld volwassen, dakloze mannen zitten. Dat maakt van hen ineens weer een klein jongetje."

Opleven

Of de scholier nu uit eigen beweging of min of meer noodgedwongen als vrijwilliger bij de kerkelijke projecten terecht komt, voor menigeen geldt dat de stage als een eye-opener werkt. "Wanneer scholieren bij de voedselbank pakketten uitdelen, zien ze dat de mensen die er komen bij wijze van spreken hun buurvrouw of buurman kunnen zijn en bij de daklozenopvang ontdekken ze dat ze gewoon een leuk gesprek met een dakloze kunnen hebben. Ze merken dat een oudere of een dakloze opleeft van een praatje en dat ze met hun werk ook echt iets doen voor deze mensen." En zo komen de jongeren tot de slotsom dat hun bijdrage telt, aldus Schultz.

 

 

'Voor ballen rapen voel ik niks'

VWO4-scholiere Christine Schenker loopt stage bij de kerk De Ark. Daar helpt ze bij ouderenclub Binnenlopen en bij de Wereldmaaltijd, een kook- en eetinitiatief voor ouderen. "Het is een verplichting, maar het geeft wel een goed gevoel."

Christine, die op de scholengemeenschap Damstede in Amsterdam Noord zit, kent de verhalen van haar mopperende klasgenoten inmiddels wel. De één verzamelt voor zijn stage ballen op een voetbalveld en een van haar vriendinnen zit achter vooral veel achter de kassa ergens in een kantine. Maar dat is niet Christines idee van een maatschappelijke stage. "Het lijkt me knap vervelend, je leert er weinig en je doet niks nuttigs", zegt ze. Al draagt ze zelf ook niet 'superveel' bij, meent ze, Christine heeft wel het gevoel dat ze iets betekent voor de ouderen wanneer ze assisteert in de wereldkeuken, bij de bingo of hen van koffie voorziet. "Ik vind het belangrijk me actief op te stellen en wil ook echt iets voor de ouderen doen", legt Christine uit. "Het doet me goed dat ik hen blij kan maken, ook door iets kleins voor hen te verrichten."

Opoffering

Christine maakte welbewust de keus via de Amsterdamse stagebank stagevoorjou.nl voor een maatschappelijke stage bij de Protestantse Kerk en kreeg via Elianne Schultz een plek tussen de ouderen. "Wat ik precies wilde gaan doen wist ik niet, maar ik wist wel dat mijn stage inhoud moest hebben. Voor ballen rapen voelde ik niks."
Het neemt niet weg dat ze haar 30-urige stage wel beschouwt als een verplichting en ook als enigszins een belasting. Balen dus? "Nou ja, wanneer het niet verplicht zou zijn, zouden er niet veel leerlingen een maatschappelijke stage doen", stelt ze. Vrij krijgen de leerlingen er niet voor en dus moeten de stage-uren allemaal na schooltijd, in de eigen, kostbare vrije tijd worden worden ingevuld. Voor de doorsnee-scholier is dat ronduit een opoffering, meent Christine.
Omdat het nogal een belasting is, had een beetje meer begeleiding en voorbereiding vanuit de school wel gemogen, meent de VWO-scholiere. Er had best een lesuurtje besteed kunnen worden aan het doel en het nut van dergelijke stages, oppert ze. "De voorbereiding was minimaal", aldus Christine. "Ons werd gezegd dat we er niet voor betaald mochten krijgen en we moesten zelf maar iets zoeken. Dat was het wel ongeveer. Aan de invulling van de stages is weinig aandacht besteed." Jammer, meent Christine, want zo dreigen de stages hun doel te missen.

Knorrig

Ze heeft nu ongeveer de helft van de stage eropzitten. Als ze klaar is moet ze er een verslag over schrijven en een presentatie houden in de klas. Daarin zal zeker staan dat ze haar werk bij de ouderen als waardevol heeft ervaren en dat ze er iets van heeft opgestoken. Christine: "Ik heb het gevoel dat ik met iets zinnigs bezig ben. Ik kom met mensen in aanraking die ik in mijn dagelijks leven misschien niet zo snel ontmoet. Ik leer ervan hoe ik met ouderen moet omgaan en hoe ik anderen kan helpen. Het heeft mijn kijk op ouderen veranderd. Mijn vooroordeel was dat ze knorrig zouden zijn en ik verwachtte dat ze mij zouden commanderen. Integendeel, ze zijn juist allemaal heel aardig voor me en ze zijn vaak blij wanneer ik een praatje met ze aanknoop."

categorie: diepgravend

diepgravend